"Valizim dolu yine aşklarla anılarla...." diye diye insanlar bi yerlere gider hep.Gideceği yerde mutluluğu arar. İşte benim hayatım bu olmalı diye düşünür. Valizine umutlarını koyar... Geride bırakır herkesi, herşeyi.. Peki gerçekten bırakılması gereken insanlar bırakılabilmiş midir geride?? Unutulmuş mudur? Herşey bir kalemde silinip atılabilmiş midir?
Silmeyi başaranlar gerçekten şanslıdır. Çünkü her zaman unutulması gerekenler maalesef unutulamamaktadır.Bazen bir şarkı,bir reklam,bir fotoğraf hatırlamaya yeter... Kalbimizde o insan için ayırdığımız yer ne kadar büyük veya önemli bakmayız. Sadece olsun yeter deriz. Biz isteriz öyle olmasını. Acı da verse hayatımızda olsun hep bizimle kalsın yeter. Mazoşistlik midir bu peki? Değil! İnsanın doğası gereği acıyı da yaşamak lazım ki mutluluğu görelim isteği...
Acı elbet mutluluğa dönüşecek...
